روزهای سربازی تو

نشسته ام پشت پنجره و نگاه میکنم به آبی آسمانی که تو هم در گوشه ای دیگر از زمین زیر همین آسمان هستی و هیچ نمیدانم چه میکنی؟! راستی وقتی نگهبان هستی و تا مدتی از شب با همان لباس سربازی پست میدهی به چه فکر میکنی؟ به ناز کردن هایم؟ به قربان صدقه رفتنم؟ به روزی که منتظریم برسد و تو آقای خانه ای باشی و من بانویش؟

بگذار اعتراف کنم که من بارها خانه مان را تصور کرده ام ؛ تو با شاخه گلی از راه میرسی و من بهترین لباس هایم را میپوشم و با عجله در را برایت باز میکنم، با بوسه ای به استقبالت می آیم و کمی بعد تو کنارم نشسته ای و آب میوه ای را که خودم برایت درست کرده ام مینوشی و حرف میزنی از کار و همه ی اتفاق هایی که در طول روز تجربه کرده ای و گل سرخی که روی میز هر لحظه عشق صمیمانه تو را یادآور است...

گمان نمیکنم بهشت تعریفی غیر از این داشته باشد...

عاشقانه هامون...